Barışma

Düşündüm de aylar oldu elime bir kalem alıp satırlarla sevişmeyeli. Biyolojik saatimin dengesini kaybettiği şu günlerde “aslında tam olarak aralık ayının yirmi altısın-da” uyku saatlerim arasına sıkıştırılmış bir “oyuncak” gibi. Doyamıyorum oynamaya… Hiçbir zaman başaramayacağımı bildiğim “bağzı” şeyler var. “Leyla”yı bulamayacağım mesela. Adına “Leyla” de-diklerim benim olmayacak hiç. “Sadece sarılıp uyuyalım” diyemeyeceğim hiçbir yabancıya. Bir “Dostoyevski” ka-dar yazamayacak, “Tolstoy” kadar anlaşılmayıp tartışıl-mayacağım. Bahçeli bir evim, mesela iki katlı, on odalı, kütüphaneli ve süs havuzlu olmayacak. Torunlarımın koşuşturmala-rını izleyemeyeceğim “onun ellerinden” bir kahve içer-ken. Bu kalp, bu beden, bu kadar sigara izin vermeyecek, ge-netik bir alışkanlık gibi, bütün “Baba tarafım” gibi altmı-şı göremeyeceğim bende. Yazmaya başlayıpta yarım bıraktığım kitaplarımın ahı tutacak. Sevmeye başlayıpta kaçtığım kadınlar kadar beddua etmezler belki ama “ah”lar karışacak “keş-ke”lerime…

Kızım bile anlamayacak bazı şeyleri…
Unutacak beni hiç unutamadıklarım…

Birkaç şehir kütüphanesinde ve “okumaya değer” bu-lunmayan birkaç ev kitaplığında kalacak adımın yazdığı kağıtlar/kitaplar… Onur Ünlü “yönetmenliği” bırakacak ben bir klip çekene kadar. Yani o da olmayacak. Lafın gelişi çokça söylediğim iki kelime; yürekten söyle-meyeli çok zaman olmuş. Şimdi oturup toplayınca tüm hatıraları kafamın içinde, ne çok hak eden varmış meğer. Yerinde ve zamanında söylemediğim için “değersiz” saymazsanız eğer; Özür Dilerim, tüm geçmişimden…